donderdag 27 november 2014

Verjaardagscadeautje voor juf

Zijn tradities nog van deze tijd of zijn deze alleen voorbehouden aan oudere mensen?


Persoonlijk vind ik dat je altijd je eigen traditie kunt maken.
Zo hebben zoonlief en ik samen een kleine traditie opgebouwd aangaande cadeautjes voor de meester of juf. We werken samen aan een handgemaakt cadeau. Alle handgemaakte cadeautjes worden vergezeld door een persoonlijk, hangeschreven briefje van mijn zoon.


Op hun verjaardag krijgt meester of juf een knuffeltje van hun favoriete dier en op de laatste schooldag een hartje waarop bedankt wordt voor het afgelopen jaar.


afbeelding van knuffelkonijn van gerecycled stof door Doekedoek, www.doekedoek.nl


afbeelding van bedankt hartje van linnen, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


Aangezien juf met de groep mee was gegaan naar het volgende jaar, had zij al een knuffeltje en een hartje. Ik wilde iets nieuws maken wat ze kon gebruiken en waarbij ze bij elk gebruik subtiel aan mijn zoon werd herinnerd.


Het hele gezin, inclusief de hond, exclusief ikzelf, lag in de lappenmand, dus ik voelde me niet geroepen om iets waanzinnig ingewikkeld te gaan maken. 
Het werd een sleuteletui naar eigen ontwerp.


Normaal gebruik ik altijd transferpapier om de tekeningen en briefjes van zoonlief op de cadeautjes te zetten. Mijn eigen voorraad was echter op en tot mijn schrik die van de winkel ook. Ik besloot om iets nieuws te gaan proberen: uit de vrije hand machinaal borduren.


Zoonlief wilde graag een cupcake op de voorkant van het etui en aangezien zijn persoonlijk briefje ook geborduurd moest worden, mocht hij alleen een heel kort briefje schrijven...


binnenzijde etui, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


♥ doekedoek ♥ is uit de vrije hand geborduurd, zonder frame om de stof te stabiliseren. Ik ben bang dat je het alleen kunt lezen als je weet wat er staat. Maar, niet te streng zijn aub, het is mijn allereerste keer...


Om zoonliefs' handschrift te kopiëren heb ik patroonpapier gebruikt. De stof werd gestabiliseerd in een borduurring. Ik heb over het papier heen geborduurd en het papier later tussen de steken weg gepulkt. 


Detail: mijn borduurring is eigenlijk bedoeld voor handmatig borduren en past dus niet onder de borduurvoet door. Elke keer bij het verwisselen van stof moest de borduurvoet worden gedemonteerd, borduurring op de goede plek, borduurvoet weer monteren en weer verder.


De cupcake was een grote stofpuzzel en veel (de)montagewerk, maar uiteindelijk heb ik wel het resultaat verkregen wat ik voor ogen had.


afbeelding van buitenzijde etui, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


Aan de binnenzijde heb ik twee stoffen lusjes gemaakt, waaraan de sleutels kunnen hangen.
De beide flapjes zijn iets dichtgenaaid, zodat de sleutels er niet uit glijden als het etuitje gesloten is.
Als laatste heb ik nog een stikrandje genaaid tegen de rand van de stof aan.


afbeelding van sleutellusjes binnenzijde etui, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


afbeelding van etui opengeklapt, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


afbeelding van etui dichtgeklapt, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


afbeelding van sleuteletui met cupcake, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


In mijn enthousiasme heb ik de drukknoop verkeerd bevestigd, maar deze kon ik gelukkig zonder noemenswaardige schade aan de stof verwijderen en opnieuw bevestigen.


Al met al toch wel een behoorlijk project, terwijl ik juist niets ingewikkelds wilde doen. 
Maar... ik heb een leuke, nieuwe techniek geleerd en denk dat ik deze wel vaker ga toepassen!


♥ Doekedoek ♥

zaterdag 22 november 2014

Herinneringen om te knuffelen

Mijn lieve opa, hij is in de negentig, heeft een bewogen leven gehad. Hij heeft WOII meegemaakt en dus genoeg ellende gezien. Hij hecht geen waarde aan bezit, maar kan erg geëmotioneerd raken als het over mensen gaat of over dingen die hij heeft meegemaakt.


Daarom was ik erg verbaasd toen hij mij vertelde dat hij het zo jammer vond dat hij geen foto meer had van hem en zijn vader. De enige twee foto's die hij nog had waren twee erg oude zwart-wit foto's. Op de ene stond mijn opa in zijn twintiger jaren, tezamen met een aantal koeien, op de andere mijn overgrootvader met een vrouw die toen hielp op de boerderij.


afbeelding van mijn opa als jonge man, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


afbeelding van mijn overopa, door Doekedoek, www.doekedoek.nl



Twee mooie, nostalgische foto's, maar inderdaad geen foto van mijn opa en zijn vader tezamen.

Ik besloot om met behulp van de computer de gewenste foto voor mijn opa te maken.


Aangezien het een verrassing moest zijn, moest ik de foto's een keer stiekem meenemen.
Bij een van mijn bezoeken aan opa en oma heb ik gewacht tot mijn opa de kamer uitging. Daarna heb ik snel de foto's uit de lade gepakt en in mijn tas gestopt. 
Het voelde zo fout om zomaar iets mee te nemen! Maar ik hield mezelf voor dat hij de foto's snel en veilig terug zou krijgen.


Bij mijn volgende bezoek heb ik, zodra ik de kans kreeg, de foto's weer veilig in de lade teruggelegd. Hopelijk onopgemerkt.
De foto's waren inmiddels gescand en stonden op mijn computer.


Aan het werk!
Mijn opa is van dichtbij gefotografeerd, met een lichte achtergrond. Mijn overgrootvader is wat verder weg gefotografeerd, met een donkere achtergrond én een extra persoon in de foto. Ik besloot om de foto van mijn overgrootvader te gebruiken als nieuwe foto, omdat ik daar meer ruimte om te manipuleren had.


Ik herschaalde mijn opa naar de proporties van zijn vader en zette hem links op de foto. De vrouw en de koe achter de vrouw moesten verdwijnen, zodat mijn opa daar kwam te staan. Ik gebruikte de billen van de tweede koe en gaf deze het hoofd van de koe naast mijn opa. Nadat ik de kleuren had aangepast en wat met het contrast had gespeeld was de grote reunie een feit.


Maar ik wilde nog een stap verder gaan. Ik wilde mijn opa niet alleen een foto van hem en zijn vader geven, maar ook de mogelijkheid om zijn vader een dikke knuffel te geven... 


Met mijn trouwe huis-en-tuinprinter heb ik op speciaal geprepareerd stof de nieuwe foto geprint. Daarna heb ik een extra stuk linnen achter de foto genaaid als frame. Dit geheel heb ik op een linnen kussenhoes genaaid. 
Mijn wens was een feit: de mogelijkheid om herinneringen een dikke knuffel te geven!


afbeelding van linnen kussen met foto, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


Mijn opa huilde toen hij het cadeau kreeg. Hij gaf niet alleen zijn vader maar ook mij een dikke knuffel!


♥ Doekedoek ♥

vrijdag 14 november 2014

Nieuwe website Doekedoek online

Yes, mijn nieuwe website voor Doekedoek is eindelijk online! Het heeft me ongeveer een jaar gekost om deze look en feel te krijgen. 
Hij is nog niet af, er moeten nog wat puntjes op de i, maar de meeste dingen werken. 
En om eerlijk te zijn, als alles helemaal perfect moet zijn in mijn ogen, dan komt de site nooit online...


Iedereen is tijdens het surfen vast wel eens op een website gestuit waarvan hij of zij dacht: wow, dit is een mooie site, ziet er mooi uit en werkt lekker. 
Door zulke sites raak ik geïnspireerd, die sfeer wil ik oproepen op mijn eigen website. 


Maar er zijn zo veel mooie websites, met mooie features en lay-out, dat het moeilijk is om een keuze te maken. En haast nog moeilijker: als je eenmaal een keuze hebt gemaakt, om bij je keuze te blijven. In het begin vond ik zoveel dingen mooi, dat ik van alles wilde combineren. 


Maar nu denk ik dat ik de juiste sfeer heb kunnen creëeren: een vriendelijk en oprecht thema, zonder al te zoet of  meisjesachtig over te komen en die perfect past bij de producten die ik maak en verkoop.


Ik wilde graag een dynamische website dus heb ik mezelf PHP en MySQL aangeleerd. Tijdens het programmeren ontdekte ik MySQLi en later PDO en uiteindelijk heb ik alle relevante MySQL statements naar PDO herschreven.


Uiteraard heb ik alle getoonde producten zelf gemaakt, maar ook gefotografeerd en de teksten erbij bedacht. Ik kan dus ook naar waarheid zeggen: dit is MIJN website!


De webwinkel werkt nog niet, maar daar ben ik mee bezig. Ik verwacht echter niet dat deze de komende weken al live zal gaan, maar gelukkig kunnen de producten altijd via de mail worden besteld.
Ik nodig je uit om een kijkje te komen nemen en me te laten weten wat je er van vindt! Het adres is www.doekedoek.nl.



♥ Doekedoek ♥

woensdag 5 november 2014

Hartje ter herinnering

In mijn woonplaats woont een lieve mevrouw met haar honden. Ze horen overduidelijk bij elkaar; zij als leider, maar op haar eigen, zachtaardige manier. Ze zorgt goed voor haar honden en helpt soms zelfs honden die dakloos zijn of die een tijdelijke opvang nodig hebben.


Een van haar honden is een ontzettend schattige ruwharige teckel, 'Daan' genaamd. Daan is al oud, 14 jaar, maar huppelt nog rond alsof hij danst. 


Daan had een hernia en is hieraan geopereerd. Tijdens zijn herstel duwde zij hem rond in een hondenwandelwagen en later had hij een speciaal tuig aan dat zijn ruggegraat ondersteunde. Hij is volledig genezen en danst weer als een puppy.


Daan is op zijn eigen manier een grote man, alleen niet van postuur. Daarom kreeg hij een speciaal tuigje. Niet rond zijn nek, maar om zijn borstkas, met kleine belletjes er aan en 's avonds met kleine lichtjes. Niet dat hij er uit zag als een opgetuigde kerstboom maar wel goed zichtbaar. En Daan was trots op zijn tuigje. Altijd blij om iemand te zien, soms wellicht van een afstand, maar altijd blij. Overal waar de mevrouw ging, ging Daan. Niet aangelijnd, want hij bleef bij haar.


Maar nu iDaan niet meer. Vorige week is hij een natuurlijke dood gestorven.
De mevrouw maakte een rouwkaart met een foto van Daan en een heel lieve tekst, waarin stond hoeveel ze van hem hield en hoeveel ze hem zou missen. Deze kaart gaf ze aan iedereen die zij altijd tegenkwam met haar honden.


Hoewel ik de mevrouw niet goed kende, kreeg ook ik een kaartje. Ik begon meteen te snikken. Te snikken om haar, omdat zij haar hond moest missen, en te snikken omdat ik het kaartje zo ontzettend lief vond. Ik voelde met haar mee en wilde haar iets geven om haar dit te vertellen en om haar Daan te helpen herinneren (niet dat ze die hulp nodig heeft).


Ik heb haar een hartje gemaakt met de foto van Daan die ze op het kaartje had gezet. Aan het hartje heb ik nog een strook linnen vastgemaakt met de tekst die ze altijd tegen Daan zei. Dit had ze ook op de rouwkaart gezet.


afbeelding van herinneringshartje van linnen, met foto, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


afbeelding van herinneringshartje van linnen, met foto, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


Ik bracht het hartje naar haar huis en gaf het aan haar. Ze nodigde me uit om binnen te komen en we hebben heerlijk met elkaar gesproken. Toen ik weg ging kreeg ik een dikke knuffel en ze vertelde me dat ik altijd welkom was. 


Vanmiddag zag ik haar weer en ze bedankte me weer voor het hartje. Ze vertelde me dat het haar veel troost gaf. Toen ik wegwandelde was ik zo blij dat ik wel kon dansen. Net als Daan...


♥ Doekedoek ♥